“Oraya Buraya Gidip Aylar Sonra Ortaya Çıkan Çorabın Teki…”
Bazı haberler ne manşet ne de sürmanşet olmaz. Çünkü bas bas bağırmaz bu haberler.
Köy okulunda kendi halinde bir öğretmen, sobayı sabahın erken saatlerinde öğrenciler gelmeden yakar. Başka bir şehirde bir müdür, teneffüste çocuklarla ip atlar. Bir başka okulda öğrenciler kullanılmayan masaları tamir eder ve kütüphane kurar. Bir anaokulunda minik yavrular, bahçeye fidan dikerler ve toprağın da kendilerine dua ettiğini bilmeden bunu yaparlar.
Gazeteler, ekranlar bunları bir köşesinde küçük puntolarla yazar bazen. Hayat ise onları yıllarca okur, insanların arasında yaşam bulur bu küçük yaşanmışlıklar.
Bir milleti gerçekten de büyük yapan şey, büyük olaylar değildir çoğu zaman. Kimsenin alkışlamadığı küçük doğrulardır.
Anadolu insanının güzel ve anlamlı bir huyu vardır.
İyiliği her daim sessiz yapar. Sağ elin verdiğini sol el görmez. Belki de bu yüzden en güzel eğitim haberleri ekranlarda değil, insanların hafızasına, gönlüne düşer.
Bir öğretmenin maaşı değil, öğrencisinin yıllar sonra kapısını çalması konuşulur. Bir okul binası değil, mezun ettiği insan anlatılır. Çünkü bazı eserler betonla değil, karakterle yükselir.
Eeee! Ne demiş atalarımız:
“Marifet iltifata tabidir.” Ancak günümüzde iltifat çoğu zaman en çok görünene gidiyor. Oysa en büyük ve anlamlı emekler, çoğu zaman görünmeyendir.
Ağacın kökleri hiçbir zaman alkış almaz fakat ağaç o köklerin omzunda büyür.
Elbette ki eğitim hikayemiz sadece eksiklerden ibaret değildir. Bu kadim topraklar hâlâ öğrencisinin montunu sessizce tamir eden öğretmeler tanıyor. Hâlâ öğrencilere gizlice burs veren okul sahipleri var. Ders bitince eve gitmeyip bir çocuğun derdine derman olan eğitimciler var. Bütün bunlar haberlerde yok, istatistiklerde hiç yok. Vicdanlarda, gönüllerde….
Dinimizin ilk emri “Oku!” dur. Kazanmak değil, yargılamak, eksik görmek hiç değil!
Okumak yalnızca harfleri değil insanı da anlamaktır. Eğitim de tam burada başlar. Sınav kâğıtlarında değil, kalbin bir köşesinde başlar. Öğrenciyle frekansı yakalamakla başlar.
Umut, büyük reformlarda, sistem değişikliğinde değil aslında… Küçük sadakatlerde saklıdır. Her sabah aynı sınıfın kapısını aynı inançla açanlarda. Hele bir de kalp kapılarını açabilirsen ne âlâ! Çocuğun adını ezberlemeyi, gönlüne girmeyi, derdine derman olmayı başarı sayanlarda….
“İyi insan ol!” cümlesini; üslü sayılar, sıfatlar, iskeletler, enlem ve boylamlar kadar ciddiye alanlarda…
Bir sokak, mahalle bazen sessizce güzelleşir.
Kimsecikler fark etmez.
Bir de bakmışsınız ki iyi insanlar her yerde…
İşte o zaman anlarız…
Evet, tebeşir beyazlığı, akıllı tahtanın beyazlığı koskoca bir geleceğin ilk rengi neden olmasın?
Neden insanlar maskesiz olmasın?
Neden çocuklar ahlaklı?
Sınıflar kurallara uyan nesillerle dolmasın.
Bir yerlerden başlamak, adım atmak, doğruyu söylemekten ziyade “yaşamak” neden olmasın!
Bırak şikâyeti!
Yoldan, sokaktan, komşudan, manavdan, otobüsten, metrobüsten, tavuktan horozdan, yağmurdan, kardan, müdürden, öğretmenden, veliden, öğrenciden, esnaftan, sistemden şikâyet etmeyi bıraksak mı?
“Bıraksak düzelir mi?” demeyi de bıraksak…
Asansörün kapısı kapanırken son anda araya giren ayakkabı ucundan, gece ortasında sandalyesini oradan oraya çeken komşudan, ağır poşetlerin parmağınızı kesmesinden…
Dondurucudan gelen ve asla kaynağı bulunamayan o derin uğultudan, sabahlara kadar damlayan musluktan, otobüs camında duyduğun titreşimden, oraya buraya gidip aylar sonra ortaya çıkan çorap tekinden…
Fırından aldığın simitin susamsız olanının sana denk gelmesinden, sabah avazı çıktığı kadar bağıran alarm ve sofrayı kurun diyen anne sesinden, yağmurda şemsiyenin ters dönmesinden…
Ondan bundan etmeyin şikâyet!
Kim bilir?
Belki bir gün her yer beyaz tebeşir renginde bir dünyaya dönüşür.
Yazmayı seven biri. Okumak yazmayı; yazmak okumayı geliştirir. Yazdıkça ve okudukça dünyanın daha da iyi olacağına inanan birisi. Ayrıntıların önemli olduğunu fark etmeye gayret eden birisi. Tantuni, zeytin, kayısı diyarının bir kazasında dünyaya gelen yazarımız evli ve üç çocuk babasıdır. Öğretmenlik hayatına devam etmektedir. Eğitime, teknoljiye, kitaba, okumaya, okutmaya ve hayata dair yazılar kaleme alma gayretindedir.