"Enter"a basıp içeriğe geçin

Kategori: Psikoloji

Lazım olan sakinlik ve sadelik, bir de akıl ve ruh sağlığı

Dükkanı kapatmak için hazırlık yaparken bir de baktım bizim arkadaş(kedi) dışarıda bulunan koltuklardan birinin üstünde uyku aşamasına geçmiş. Beni farkedince dedim ki: diğer tarafı toplayana kadar biraz daha uzan ama kusura bakma, birazdan kaldırmak zorundayım. Söylediğimi anlamış gibi yavaşça indi ve kendisini ürkütmemek için ağır hareket etmemin güvenilirliğini hissederek kaçmadan kenardan…

Yorumlar kapalı

Eğitilemeyen eğitim sistemi

Uzun bir aradan sonra göz açıp kapayana kadar geçti onca zaman. Geride bıraktıklarımızın özlemi dışında bir sıkıntımız yok çok şükür. Çocuklar yeni okullarına, biz yeni memleketimize alışmaya başladık. Alışmaya çalıştığımız en önemli konulardan biri de Türkiye’deki eğitim sistemi. Daha doğrusu oturtulamamış eğitim düzeni…

Uzun okul saatleri ve sonrasında kurslar, en tuhafı ise cumartesi okulun olması. Sanki bunlar 9-10 yaşlarında çocuk değil de yarışmalara hazırlanan yarış atları. O kurs senin, bu sınav benim koşturup duruyorlar. 5. Sınıfa giden bir çocuğun, özellikle vurguluyorum “bir çocuğun” akşam eve gelmesi saat beşi buluyor. Ve ödevdi, test kitaplarıydı derken yatağa zor düşüyor, hayatından koca bir gün eksiliyor.

Anlayamadığım şey ise, bu yaştaki çocuklar ne zaman sokağa çıkıp saklambaç oynayacak? Ne zaman bahçedeki kediyi sevip, arkadaşlarıyla top koşturacak? Küçücük çocukları okuldan soğutmak için her önlem alınmış mı dersiniz?

“Bu kadar uzun okul saatleri ve neden hafta sonu okul var?” diye sorduğum zaman ise cevaplar hep aynı: “Müfredata yetişemiyoruz” diyor yetkililer. Buradan Millî Eğitim Bakanlığı’na seslenmek istiyorum: Bu nasıl bir müfredatt ki, bu yaştaki çocuklara zaman bırakılmıyor?

Oysa bizler böylemi büyüdük? Okuldan gelir gelmez atardık kendimizi sokağa. Yağ satardık, bal satardık ama “Çok dersim var!” Diye ağlamazdık. Yakan top oynar, saklambaç oynar “Haftaya deneme sınavı var” diye strese girmezdik. Cumartesi okula değil, şehire kurulan panayırlara ve pikniklere giderdik. “Yarın okul var” diye sıkıntıdan uykumuz kaçmaz, aksine önlüklerimiz baş ucumuzda yatardık… Biz okulu, okul da bizi severdi inanın!

9-10 yaşlarında “Hangi okula puanım yetip girebiliriz?” diye değil, “Öğretmenin gözüne nasıl girebiliriz?” diye düşünürdük.

O yaşta sırtımıza dağlar kadar yük yüklenmezdi bizim. İçi kitap dolu çanta ağırlıktan belimizi bükmezdi taşırken. Çünkü biz çocuktuk, tek derdimiz sarı saçlı bebekler, siyah beyaz lastik toplardı. Sahi ne yaptınız bu çocuklara böyle? Onların elinden çocukluklarını aldığınız için mutlu musunuz? Çocuklarınız mutlu mu?

İşin komik tarafı ise aileler gayet memnun hayatlarından. Aman boş zamanları kalmasın da başları ağrımasın diye, o ders senin, bu kurs benim sürüklüyorlar çocukları. Edebiyatı, matematiği tamam da çocuk olmayı ne zaman öğrenecekler? Hayvanları sevmeyi, doğayı korumayı, merhametli olmayı kitaplardan mı okuyacak bu çocuklar? İnsan olabilmeyi hangi kitapta bulacaklar?

Yapmayın! Bu yaştaki çocuklarınıza bunu yapmayın! Almayın ellerinden çocukluklarını, kimsenin de almasına izin vermeyin! Bırakın çocuk olsunlar, tıpkı gerektiği gibi… Bu anlayamadığım müfredatlarınızı lütfen daha iyi gözden geçirin. Ne yaparsanız yapın ama çocukların çocuk olmalarını engellemeyin!..

O koşuşturmalarda ne çocukluklar, ne çocuklar kayboluyor farkında mısınız? Her yaşın ayrı güzelliği vardır. Bu yaştaki çocukların tek derdi ders olmamalı, alacağı notun hesabı olmamalı!..

Bunları şikâyet olsun diye yazmıyorum. Aksine unuttuğunuz çocukları hatırlamanız için yazıyorum. Şimdi diyeceksiniz ki: “Bütün bunlar, onların iyiliği ve geleceği için.” Hayır, bütün bunlar sizin olmasını istediğiniz çocuk modeli için.

Onlara sormadan, yaşadıkları masal dünyalarından koparıp, hayallerini ve oyunlarını ellerinden almak mı gelecek hazırlamak? Kim olduk biz böyle? Hani yüreklerde yaşayan bir çocuksa

Fadime Çetinkaya

30 Ekim 1978 doğumlu, her şeyden önce kul, sonra evlat, eş ve anne olma çabasında…
Yazdıkça öğrenenlerdenim…

Yorumlar kapalı

Çürüme, Şizofreni ve Tedavi

Kime sorsak, Türkiye’de yaşayan her yöre insanının ortak özelliklerini sayar: Tembel, hazırcı, okumayı pek sevmez, yazmakla alakası bile olmaz. (Kapitalizm sağolsun da bu internet sayesinde memleketin yazma, şiir, fotoğraf ve cümle kurma kültürü gelişti biraz.) Ülkesine gelen turisti, komşusunu, akrabasını,hatta kardeşini, eşini vicdan micdan dinlemeden yolmanın, “düşürmenin” yolunu arar ve…

Yorumlar kapalı

Neler Oluyor Bize?

Geçmişten bu yana, Türkiye’de ne zaman ortalık karıştırılmaya çalışılsa, ya laiklik ya din elden gidiyor diye bir heyula ortada dolaştırılır. Bu kimi zaman Kubilay’ı şehit eden bir meczup tarafından gerçekleştirilir, kimi zaman başörtüsü ile sorunu olan bir ‘‘sapık’’ tarafından. Kimi zaman da milletin giyim tarzına müdahaleyi kendine görev edinmiş bir…

Yorumlar kapalı

Uzun Bir Aradan Sonra

Yazımın başlığında belirttiğim üzere, uzun bir aradan sonra tekrar buralardayım. Ama uzun mu uzun bir araydı benim için. Aslında dönüşümde ne yazacağımı buralardan ilk kapanışı yaptığımda düşünmeye başlamıştım. Acaba tatilimden mi bahsetsem? yoksa okuyup dinlediklerimden mi? Öncelikle sizleri çok çok özlediğimi bilmeniz gerekiyor, yani buradan giderken bir o kadar duygusal…

Yorumlar kapalı

Hoşça kalsın yüreğiniz

“Vedalar, gözüyle sevenler içindir. Çünkü gönülden sevenler ayrılmaz…” Hz. Mevlâna Bu yüzden hiç sevmem veda etmesini. Ayrılık zamanı geldiyse eğer, bize sessizce gitmek yakışır bu şehirden. Koskoca yirmi yılın ardından el sallamakmış bizim payımıza düşen… Bugün beni ben yapan değerlerle birlikte “hoşça kal!“ diyorum bu şehre. Her ne kadar adı…

Yorumlar kapalı

Öğrenmenin Önündeki Engel: Okumak

Okuduklarımızdan öğrendiğimiz şeyler var; insanlara güvenilmez, kalabalıklardan ne kadar kurtulursak yaralarımız o kadar iyileşir, şu koca dünyada hiçkimse bizi anlamadı ve anlamaz, elbette melankolizm başımızın tacı derdimizin ilacı… Bazen de çıkarılan dersler şunlar: hayatta ne kadar hırs o kadar köfte ya da daha fazla şeye sahip olmak daha güçlü insan…

Yorumlar kapalı

Ağlamak güzeldir, süzülürken yaşlar gözünden…

Merhaba değerli okurlar; 🙂 Geçenlerde ağlamakla ilgili bir haber izledim ve bu yazımda ağlamanın insaniyet belirtisi olduğunu vurgulamak istiyorum. Biz insanlar üzüldüğümüzde, sevindiğimizde, şaşırdığımızda, korktuğumuzda veya birden fazla duyguyu aynı anda yaşamak gibi duygu karmaşalarında tuzlu bir sıvı ile kendimizi, duygularımızı ifade edebilmekteyiz. Bu tuzlu sıvıya gözyaşı ( gözyaşı bezlerince…

Yorumlar kapalı

Evliliğe dair

İyi ve mutlu bir evlilik, her gencin hayallerini süslüyor. Tek düşünülen ise kendilerine uygun bir eş bulup, bir ömrü birlikte geçirmek. Ama kurulan hayaller ve gerçekler bambaşka olunca umutlar da bir bir tükeniyor işte. Evliliğin temel taşlarını oluşturan güven, saygı ve sevgi eksik olunca devamlılığı da gelmiyor. Oysa “Eşleriniz, sizi…

Yorumlar kapalı

Sezon Finali

Gömüldüm yine bu satırların başına,karalıyorum bir şeyler. Yalnız bu karaladığım satırlar beni sizlerden bir ay ayıracak bir metine dönüşecek. Ne güzel cümle kurdum yahu. Bu kadar güzel cümlelere alışığız tabi ki, birazcık ego yaptırayım kendime. Bu yazıyı İbrahim Tatlıses – Sarhoş parçasını ile döküyorum cümlelere, kelimelere, işaretlere. Aman hemen şey…

Yorum Bırak